Published: Οκτώβριος 2026

Λέξεις-κλειδιά:
Κλινική· Αποικιοκρατικός μηχανισμός· Υποκειμενικότητα· Αποαποικιοποίηση· Αυτόχθονες επιστημολογίες· Επιστημική-αισθητική ανασυγκρότηση· Αίσθηση.

Maria Esther Cavagnis

Maria Esther Cavagnis, Ειδικός στη συστημική-σχεσιακή θεραπεία με οικογένειες και ζευγάρια. Διευθύντρια του Ιδρύματος Οικογενειών και Ζευγαριών.

Είναι ψυχολόγος και οικογενειακή θεραπεύτρια με πολυετή εμπειρία στην κλινική πράξη, την εκπαίδευση και την έρευνα. Σπούδασε Ψυχολογία στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Κόρδοβα στην Αργεντινή και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στην Κλινική Ψυχολογία και στην Εκπαιδευτική Έρευνα στην Κολομβία. Από το 2005 είναι Διευθύντρια Σπουδών στο Ίδρυμα Θεραπείας Ζεύγους και Οικογένειας (FyP) στο Μπουένος Άιρες, όπου συντονίζει εκπαιδευτικά και ερευνητικά προγράμματα. Από το 1980 έως σήμερα εργάζεται ως ψυχοθεραπεύτρια και οικογενειακή θεραπεύτρια.

Dr Inga-Britt Krause

Δρ Inga-Britt Krause, PhD, Σύμβουλος Εκπαίδευσης και Ανάπτυξης στην Κλινική Tavistock· Λέκτορας στο πρόγραμμα διδακτορικών σπουδών στη Συστημική Ψυχοθεραπεία.

Είναι ανθρωπολόγος και συστημική ψυχοθεραπεύτρια.

Περίληψη

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Η Διημερίδα Μεταλόγου 2026 ολοκληρώθηκε ιδανικά κατά γενική ομολογία με τη διαδικτυακή παρουσία και τις παρουσιάσεις των Maria Esther Cavagnis και Dr Inga-Britt Krause, με τον κοινό τίτλο: “Decolonising Subjectivity, Decolonising the Clinic. A presentation in two parts”. Πρόκειται για μια ερευνητική και κλινική δουλειά η οποία βρίσκεται ακόμα εν εξελίξει.

Γι αυτόν τον λόγο, σε αυτό το τεύχος αναρτάται μόνο το βίντεο που μας είχε στείλει έγκαιρα η Maria Esther Cavagnis ώστε να γίνει η μετάφραση από τα Ισπανικά από την Αναστασία Πανίδου.

Περίληψη από το Πρόγραμμα της Διημερίδας

Αντιμετωπίζουμε την κλινική ως έναν νεωτερικό και αποικιοκρατικό μηχανισμό. Η κλινική εξαλείφει τις διαφορές, γενικεύει και καθολικοποιεί, ενώ εντάσσει τις ροές και τις διαδικασίες σε ιεραρχικά οργανωμένες κατηγορίες, οι οποίες καθιστούν αόρατη τη μοναδικότητα. Αυτό περιορίζει τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε το υποκείμενο και την υποκειμενικότητα· ειδικότερα, το νεωτερικό υποκείμενο εκλαμβάνεται ως μονάδα, αναπαράσταση και ταυτότητα.

Υποστηρίζουμε ότι υπάρχουν και άλλοι, αυτόχθονες τρόποι κατανόησης της υποκειμενικότητας: ο προοπτικισμός των αυτοχθόνων της Αμερικής, η έμφυλη διαπλοκή στη Νέα Γουινέα και η οικοσοφία των Αβορίγινων, οι οποίοι εμπεριέχουν μερικές συνδέσεις και την έννοια του κατανεμημένου και διαιρετού προσώπου. Στην κλινική, η υποκειμενικότητα παράγεται μέσα από τις σχέσεις, σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο και σε μια συγκεκριμένη συνθήκη, ως αποικιοποίηση της αντίληψης και άμβλυνση της αίσθησης. Συγκροτούμαστε από αυτόν τον νεωτερικό αποικιοκρατικό μηχανισμό, από αυτές τις συλλογικές συναρμογές εκφοράς· ως εκ τούτου, η αποαποικιοποίηση είναι αδύνατη.