Published: Οκτώβριος 2026

Λέξεις-κλειδιά:
Εικαστική αναπαράσταση, θεραπευτικό αίτημα, συστημική ψυχοθεραπεία, πολυφωνία, αφηγηματική θεραπεία.

Βίκη Παππά

H Βίκη Παππά είναι Ψυχολόγος, απόφοιτη του Τμήματος Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και συστημική ψυχοθεραπεύτρια.

Πραγματοποίησε την πρακτική της άσκηση στο Ψυχιατρικό Τμήμα Ενηλίκων του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε ως εκπαιδεύτρια σε ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα πραγματοποιώντας επιστημονικές παρουσιάσεις και εργαστήρια ψυχολογίας.

Έχει απασχοληθεί σε προγράμματα Παιδικής Προστασίας της UNICEF με προσφυγικό πληθυσμό, όπου παρείχε εξατομικευμένη ψυχολογική υποστήριξη σε παιδιά, εφήβους και οικογένειες, συντόνιζε ομάδες ψυχοκοινωνικού περιεχομένου και ομάδες υποστήριξης γονέων και συμμετείχε στον σχεδιασμό παρεμβάσεων πρόληψης και υποστήριξης περιστατικών έμφυλης βίας που αφορούσαν ενήλικες, παιδιά και εφήβους.

Συμμετείχε, μαζί με άλλους ειδικούς της ψυχικής υγείας, σε πρόγραμμα παρέμβασης στην κρίση για την υποστήριξη των εργαζομένων του ελληνικού σιδηροδρόμου μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.

Υπήρξε εθελόντρια σε προγράμματα υποστήριξης ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και παρεμβάσεων εκπαιδευτικής υποστήριξης της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Praksis» (Mobile School, Κέντρο Ημερήσιας Υποδοχής Αστέγων Θεσσαλονίκης).

Στο παρόν εργάζεται ιδιωτικά στη Θεσσαλονίκη παρέχοντας ψυχοθεραπευτικές υπηρεσίες σε ενήλικες, εφήβους/ες, ζευγάρια και οικογένειες και συνεργάζεται με το Κέντρο Εφαρμοσμένης Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής (ΚΕΨΥΣΥ), στο παράρτημα της Θεσσαλονίκης.

Μαρία Πρένγκα

Η Μαρία Πρένγκα είναι ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτη του Τμήματος Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος ειδίκευσης στην Κοινωνική Ψυχιατρική από το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Έχει ολοκληρώσει την εκπαίδευσή της στη Συστημική Οικογενειακή Θεραπεία στο Ινστιτούτο Συστημικής Θεραπείας Θεσσαλονίκης.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών της πραγματοποίησε πρακτική άσκηση στο Παιδοψυχιατρικό Τμήμα του Ιπποκρατείου Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης και στην Α΄ Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Παπαγεωργίου. Παράλληλα, συμμετείχε σε εκπαιδευτική επίσκεψη σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας στην Τεργέστη της Ιταλίας.

Έχει συνεργαστεί με την ΑΡΣΙΣ Κοινωνική Οργάνωση Στήριξης Νέων, όπου παρείχε ψυχοκοινωνική στήριξη σε προσφυγικό πληθυσμό, αλλά και με Κέντρο Θεραπειών προσφέροντας ψυχολογική στήριξη και συμβουλευτική σε παιδιά και γονείς. Από το 2022 εργάζεται ως ψυχολόγος στη Δομή Κατ’ οίκον Ψυχιατρικής Νοσηλείας της Α.μ.Κ.Ε. ΣΥΝΘΕΣΗ στη Θεσσαλονίκη, παρέχοντας ψυχολογική στήριξη σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν σοβαρές ψυχικές δυσκολίες. Παράλληλα, παρέχει ιδιωτικά υπηρεσίες ψυχοθεραπείας και συμβουλευτικής σε ενήλικες, ζευγάρια και οικογένειες.

Τα επιστημονικά της ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν τη συστημική ψυχοθεραπεία, την ανάρρωση από ακραίες ψυχικές εμπειρίες, τις ψυχώσεις, την ανθρώπινη ανάπτυξη, την έμφυλη βία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα. Έχει δημοσιεύσει άρθρα στα Cinobo Journal και PsychologyNow.gr, ενώ έχει σχεδιάσει και συντονίσει το βιωματικό εργαστήρι «Κατανοώντας τη σεξουαλική κακοποίηση μέσω εικόνας», σε συνεργασία με την DataWo και με την υποστήριξη της ActionAid Hellas και του Cinobo. Ασχολείται με το θέατρο, τη λογοτεχνία και τη ζωγραφική και ενδιαφέρεται για τη συμβολή της τέχνης στην ψυχική υγεία.

Abstract

Η παρούσα εργασία διερευνά τη δυνατότητα της εικαστικής αναπαράστασης να λειτουργήσει ως μια διαφορετική γλώσσα προσέγγισης του θεραπευτικού αιτήματος, μέσα από μια συστημική, κοινωνικοκατασκευαστική και διαλογική οπτική. Αντιμετωπίζοντας το αίτημα όχι ως σταθερή περιγραφή ενός προβλήματος αλλά ως αφήγηση, ανοιχτή σε επανανοηματοδότηση, εξετάζεται πώς η μετάβαση από τον λόγο στην εικόνα μπορεί να αναδείξει διαφορετικές οπτικές και εναλλακτικές αφηγηματικές δυνατότητες. Στο πλαίσιο μιας μικρής κλίμακας διερευνητικής και αναστοχαστικής διαδικασίας, 28 επαγγελματίες ψυχικής υγείας κλήθηκαν να επιλέξουν, ανάμεσα σε 31 εικόνες, εκείνη που, κατά τη δική τους οπτική, αναπαριστούσε ένα μυθοπλαστικό αίτημα θεραπείας ζεύγους και να της αποδώσουν έναν τίτλο. Από τη διαδικασία προέκυψαν 13 διαφορετικές εικαστικές επιλογές και ποικίλες λεκτικές νοηματοδοτήσεις, οι οποίες συντέθηκαν σε ένα ψηφιακό κολάζ. Η πολλαπλότητα των αναπαραστάσεων αναδεικνύει τη δυνατότητα διαφορετικών αναγνώσεων του ίδιου θεραπευτικού αιτήματος, χωρίς να προϋποθέτει την αναζήτηση μίας ενιαίας ή ορθής ερμηνείας. Παρότι η διαδικασία δεν συγκροτεί από μόνη της έναν πολυφωνικό διάλογο, προσφέρει αφορμές αναστοχασμού γύρω από τη δυνατότητα της εικόνας να διευρύνει τη θεραπευτική συνομιλία. Τέλος, συζητούνται πιθανές εφαρμογές της εικαστικής αναπαράστασης στη θεραπευτική και εποπτική πρακτική, ως μέσου συν-κατασκευής νοήματος και ανάδυσης εναλλακτικών αφηγήσεων.