Published: Οκτώβριος 2024

Λέξεις κλειδιά:
Σχολείο, διαλογικότητα, σχολικοί ψυχολόγοι, ατομικότητα, συλλογικότητα, σύστημα.

Παππά Βίκη

H Παππά Βίκη είναι Ψυχολόγος, απόφοιτη του Τμήματος Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Πραγματοποίησε τις Μεταπτυχιακές της σπουδές στο Management (MBA) στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Έπειτα μετεκπαιδεύτηκε στο πρόγραμμα Συμπληρωματικής Εκπαίδευσης εξ αποστάσεως «Κλινική Ψυχολογία Παιδιού & Εφήβου» από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο παρόν εκπαιδεύεται στη Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία από το Ινστιτούτο Συστημικής Σκέψης και Ψυχοθεραπείας Θεσσαλονίκης.

Πραγματοποίησε την πρακτική της άσκηση στο Ψυχιατρικό Τμήμα Ενηλίκων του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε ως εκπαιδεύτρια σε ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα πραγματοποιώντας επιστημονικές παρουσιάσεις και εργαστήρια ψυχολογίας.

Από το 2019 έως το 2022, απασχολήθηκε σε προγράμματα Παιδικής Προστασίας της UNICEF με προσφυγικό πληθυσμό, όπου παρείχε εξατομικευμένη ψυχολογική υποστήριξη σε παιδιά, εφήβους και οικογένειες, ενώ παράλληλα συντόνιζε ομάδες ψυχοκοινωνικού περιεχομένου και ομάδες υποστήριξης γονέων. Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης εργασιακής εμπειρίας, συμμετείχε στον σχεδιασμό παρεμβάσεων πρόληψης και υποστήριξης περιστατικών έμφυλης βίας που αφορούσαν ενήλικες, παιδιά και εφήβους.

Από τον Μάρτιο έως τον Ιούνιο του 2023, συμμετείχε, μαζί με άλλους ειδικούς της ψυχικής υγείας, σε πρόγραμμα παρέμβασης στην κρίση για την υποστήριξη των εργαζομένων του ελληνικού σιδηροδρόμου μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.

Υπήρξε εθελόντρια σε προγράμματα υποστήριξης ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και παρεμβάσεων εκπαιδευτικής υποστήριξης της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Praksis» (Mobile School, Κέντρο Ημερήσιας Υποδοχής Αστέγων Θεσσαλονίκης).

Στο παρόν εργάζεται ιδιωτικά στη Θεσσαλονίκη παρέχοντας ψυχοθεραπευτικές υπηρεσίες σε ενήλικες, εφήβους/ες, ζευγάρια και οικογένειες.

Στεφανίδου Αναστασία

Ονομάζομαι Αναστασία Στεφανίδου, είμαι απόφοιτη του Τμήματος Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και διανύω το τελευταίο έτος της τετραετούς εκπαίδευσής μου στη Συστημική και Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία στο Ινστιτούτο Συστημικής Σκέψης και Ψυχοθεραπείας.

Ολοκλήρωσα τις μεταπτυχιακές σπουδές μου στο πρόγραμμα «Κοινωνική Ψυχολογία και Ψυχοκοινωνικές Παρεμβάσεις» του Τμήματος Ψυχολογίας Α.Π.Θ., όπου έδωσα έμφαση στη μελέτη κοινωνιοψυχολογικών θεωριών και στη διεξαγωγή έρευνας. Παράλληλα, συμμετείχα στο διιδρυματικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Ποινικό Δίκαιο και Εξαρτήσεις» του Τμήματος Νομικής Α.Π.Θ. και του Τμήματος Νομικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας, επιλέγοντας τη «θεραπευτική κατεύθυνση».

Στο πεδίο των εξαρτήσεων είχα ήδη δραστηριοποιηθεί κατά την προπτυχιακή πρακτική μου άσκηση στο Πρόγραμμα Προαγωγής Αυτοβοήθειας στην Θεσσαλονίκη, και κατά τον εθελοντισμό μου στο πρόγραμμα ΚΕΘΕΑ Ανάδυση, όπου συμμετείχα στην υποστήριξη των εφήβων και των οικογενειών τους.

Η εργασιακή μου εμπειρία ξεκίνησε στο Τμήμα Ψυχιατρικής του Γ.Ν.Θ. «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ», όπου συμμετείχα στην ολιστική φροντίδα της υγείας των προσερχόμενων ατόμων, συνεργαζόμενη με επαγγελματίες άλλων ειδικοτήτων και λαμβάνοντας υπόψη τους ψυχοκοινωνικούς παράγοντες μέσα στους οποίους εκδηλώνεται ή καλείται να αντιμετωπιστεί η εκάστοτε δυσκολία. Έπειτα εργάστηκα σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΑΡΣΙΣ Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων, SolidarityNow, IOM) στην περιοχή της Θεσσαλονίκης και της Λέσβου, όπου συνάντησα άτομα, οικογένειες, παιδιά με ψυχοπιεστικές και επιβαρυντικές εμπειρίες, με τις αρμοδιότητές μου να έχουν ως στόχο την ανακούφιση και την ενίσχυση των δυνάμεών τους.

Τα τελευταία χρόνια εργάζομαι στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση ως αναπληρώτρια ψυχολόγος, σε προγράμματα που στοχεύουν στην ψυχοκοινωνική υποστήριξη ατόμων που φοιτούν στα ΕΠΑ.Λ., σε ατομικό και σε ομαδικό επίπεδο, σχεδιάζοντας και πραγματοποιώντας παρεμβάσεις, τόσο για τους άμεσα ενδιαφερόμενους/ες μαθητές και μαθήτριες, όσο και για τους σημαντικούς άλλους, όπως είναι η οικογένεια, το εκπαιδευτικό προσωπικό, η τοπική κοινότητα. Προσπαθώ να συμβάλλω στην ενδυνάμωση των σχέσεων και των συστημάτων σχολείου και οικογένειας, κατανοώντας τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες και τις δυσχέρειες που έχουν ταξικό υπόβαθρο, οι οποίες συμβάλλουν αναπόφευκτα στην αύξηση άγχους, θλίψης, ματαίωσης.

Στα τέλη του 2023 μαζί με συναδέλφους ψυχολόγους δημιουργήσαμε την ομάδα ψυχοθεραπευτριών “kitro-psychotherapy”, όπου εργάζομαι ιδιωτικά παρέχοντας υπηρεσίες ψυχοθεραπείας σε ενήλικες, εφήβους και έφηβες, ζευγάρια και οικογένειες.

Περίληψη

Το σχολείο συχνά περιγράφεται ως μικρογραφία της κοινωνίας, ως ζωντανός οργανισμός, ως πεδίο έκφρασης ιδεών, ως συλλογικότητα. Πώς συν-κατασκευάζεται αυτό το σύστημα στο σήμερα; Με ποιους τρόπους συνομιλεί το «μέσα» του σχολείου με το «έξω»; Η φωνή των σχολικών κοινοτήτων μοιάζει να φιμώνεται στη συζήτηση των κοινωνικών εξελίξεων αλλά και στον αγώνα διεκδικήσεων. Μαθητές, μαθήτριες, εκπαιδευτικοί και υποστηρικτικό προσωπικό κλείνονται στις ατομικότητές τους, με τις συλλογικές παρεμβάσεις να «ξεγυμνώνονται» από σχέσεις, δράσεις, φωνές, ελπίδα. Οι ειδικοί ψυχικής υγείας έχουν πλέον μπει στα σχολεία, ωστόσο με τρόπο που η συμμετοχή τους είναι ευκαιριακή, περαστική, δίχως «χώρο» σε μεταφορικό και κυριολεκτικό επίπεδο, όλο και πιο μακριά από τη δυνατότητα δόμησης σχέσεων εμπιστοσύνης και συνεργασίας. Σαν άλλοι «πυροσβεστήρες», παρεμβαίνουν σε μικρές ή μεγάλες κρίσεις, συχνά με στόχο την εύρυθμη λειτουργία ενός συστήματος που μπορεί το ίδιο να νοσεί, κι όχι το άτομο που παραπέμπεται στον ειδικό. Πώς, θεσμικά αλλά και στην πράξη, διευθύνσεις, εκπαιδευτικοί, ειδικοί, γονείς, μαθήτριες και μαθητές, συν-κατασκευάζουν κοινότητες απομονωμένες και ανήμπορες να συμμετέχουν στην κοινωνική πραγματικότητα; Αντλώντας παραδείγματα από σχολικές κοινότητες Δ/βάθμιας Εκπαίδευσης στη συζήτηση, ή μη, για ζητήματα της επικαιρότητας.