Published: Δεκέμβριος 2022

Λέξεις κλειδιά:
Ουδετερότητα, αμοραλισμός, ηθική, Maturana, ανθρώπινες σχέσεις, αυτοποίηση.

Άννα Εμμανουηλίδου

Η Άννα Εμμανουηλίδου είναι Κλινική Ψυχολόγος, Διδάκτορας Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Mannheim της  Γερμανίας, Συστημική Θεραπεύτρια-Εκπαιδεύτρια-Επόπτρια, εκπαιδευμένη στην Διεθνή Εταιρεία Συστημικής Θεραπείας της Χαϊδελβέργης (IGST/ Νέα Σχολή της Χαϊδελβέργης).

Γεννήθηκε το 1967 και μεγάλωσε στην  Αθήνα. Από το 1985 ζει και εργάζεται στην Θεσσαλονίκη, όπου και έκανε τις πρώτες της σπουδές στην Φιλοσοφία και Ψυχολογία. Το 1989 συμμετείχε στην πρώτη προσπάθεια αποϊδρυματοποίησης στο Κρατικό Θεραπευτήριο Λέρου. Από το 1992 ως το 2001 συνέχισε τις σπουδές της στην Ψυχολογία και εργάστηκε στη Γερμανία, όπου απέκτησε τον διδακτορικό της τίτλο και ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή της στην Συστημική Θεραπεία στην Διεθνή Εταιρεία Συστημικής θεραπείας της Χαϊδελβέργης.

Από το 2001 ζει και πάλι και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, στη Μονάδα Παιδιών και Εφήβων του Ελληνικού Κέντρου Ψυχικής Υγιεινής και Ερευνών του Ελληνικού Υπουργείου Υγείας. Έχει εργαστεί στο χώρο της συμβουλευτικής έμφυλης βίας (KEΘΙ), στον τομέα των εξαρτήσεων (OKANA) και στο Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων βασανιστηρίων και άλλων μορφών κακομεταχείρισης Θεσσαλονίκης. Το 2002 συνίδρυσε το Παρατηρητήριο για τα Δικαιώματα στο Χώρο της Ψυχικής Υγείας, μια ολοένα αυξανόμενης δράσης συλλογικότητα, η οποία υπερασπίζεται την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων των ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία στο χώρο της ψυχικής υγείας και αναπτύσσει εναλλακτικές προς την τρέχουσα ψυχιατρική πραγματικότητα, με πυρήνα την Θεσσαλονίκη. Από το 2009 ως σήμερα διδάσκει σε ινστιτούτα και εταιρείες εκπαίδευσης ψυχοθεραπευτών στην συστημική θεραπεία στην Ελλάδα και την Κύπρο. Διατηρεί παράλληλα ιδιωτική κλινική πρακτική και προσωπική εκπαιδευτική δράση σε θέματα Ψυχοθεραπείας παιδιών και εφήβων, συστημικής ψυχοθεραπείας των ψυχώσεων, εξειδίκευσης σε συστημικές τεχνικές, ψυχοθεραπείας ζευγαριών κ.α. - annaemmanouelidou@yahoo.gr

Περίληψη

Στο άρθρο επιχειρείται μια περιγραφή της σύγχρονης πραγματικότητας και των ηθικών διλημμάτων που αυτή έθεσε και θέτει στα άτομα και τις σχέσεις, προσωπικές και πολιτικές. Στο άρθρο διερευνούνται οι δυνητικές προεκτάσεις της συστημικής ουδετερότητας, ως στάσης ζωής και πολιτικής επιλογής, σε επίπεδο φιλοσοφικό-εννοιολογικό, θεραπευτικό, κοινωνικό και πολιτικό, ο κίνδυνος κατάχρησής της σε πολιτικό επίπεδο και ο «επικίνδυνος» χορός που χορεύει εναλλάξ με την Ηθική και τον Αμοραλισμό, οι κοινωνικές της, τέλος, συνέπειες. Έμφαση δίνεται στη μεταμόρφωση της έννοιας από την α στη β κυβερνητική κοσμοθέαση – ίσως ως μια επαρκής απάντηση στους παραπάνω επικίνδυνους ελιγμούς. Πώς μπορεί η συστημική ουδετερότητα να ενταχθεί σε μια ματουρανική αγαπητική αυτοποίηση, ώστε να υποστηρίζει την συζευκτική εξέλιξη των ανθρώπινων σχέσεων, των οικοσυστημάτων και της ανθρώπινης κοινωνίας;