Αναρτήθηκε: Ιούνιος 2020


Λέξεις_Κλειδιά:
Jacob Mosgaard, Αντώνης Καλαϊτζάκης, Ανδρεάνα Πετρίδου, Αναστασία Γεϊτσίδου, οικείος, ξένος, εγγύτητα, ανθρωπολόγος, θεραπευτική σχέση, πανδημία, μαρτυρία, περιπλάνηση, πρόσφυγες, Τηλεφωνική Γραμμή Βοήθειας, ψυχολογική υποστήριξη, οικολογική άποψη, συστημική άποψη.

Ανυ Γεϊτσιδου

Αποφοίτησε από το Τμήμα Ψυχολογίας του ΑΠΘ και στη συνέχεια ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών του ΕΚΠΑ πάνω στη Συμβουλευτική Ψυχολογία. Επίσης, ολοκλήρωσε το τετραετές εκπαιδευτικό πρόγραμμα πάνω στη Συστημική οικογενειακή θεραπεία στο Ινστιτούτο Συστημικής σκέψης και ψυχοθεραπείας στη Θεσσαλονίκη. Εργάστηκε σε ιδιωτική ψυχιατρική κλινική και κατόπιν στη θεραπευτική κοινότητα απεξάρτησης του ΚΕΘΕΑ μέσα στο Γενικό κατάστημα κράτησης στη Θεσσαλονίκη.  Αυτή τη στιγμή εργάζεται στη Θεσσαλονίκη στη Δομή κατ' οίκον ψυχιατρικής νοσηλείας της Αμκε "ΣΥΝΘΕΣΗ" και ιδιωτεύει.

Α. Καλαϊτζάκης

Ψυχολόγος, απόφοιτος του Ινστιτούτου Συστημικής Σκέψης και Ψυχοθεραπείας. Έχει εργαστεί στην ΜΚΟ PRAKSIS στα πλαίσια του προσφυγικού. Εδώ και δύο χρόνια εργάζεται στην ιδιωτική ψυχιατρική κλινική «Αγία Αικατερίνη».

Α. Πετρίδου

Είναι απόφοιτος του τμήματος Ψυχολογίας του ΑΠΘ και στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στη «Συμβουλευτική Ψυχολογία στην Ψυχική Υγεία» στο Pace University της Νέας Υόρκης. Έχει ολοκληρώσει το τετραετές εκπαιδευτικό πρόγραμμα στη Συστημική Οικογενειακή Θεραπεία στο Ινστιτούτο Συστημικής Σκέψης και Ψυχοθεραπείας στη Θεσσαλονίκη. Εργάζεται από το 2016 στη ΜΚΟ Άρσις με προσφυγικό πληθυσμό και συγκεκριμένα με ασυνόδευτους ανηλίκους όπου διαμένουν σε δομές φιλοξενίας στη Θεσσαλονίκη.

Περίληψη

Το κείμενο αυτό αν και ξεκίνησε ως η καταγραφή των σκέψεων τριών απόφοιτων συστημικών θεραπευτών με αφορμή το κείμενο του Jacob Mosgaard «Η θεραπεία ως ανθρωπολογία», επεκτείνεται μέχρι και κάποιους σχολιασμούς πάνω στην COVID-19 πραγματικότητα. Αλληλοπλέκοντας τις προσωπικές τους εμπειρίες και σκέψεις με τις ιδέες του Δανού ψυχολόγου, ο Καλαϊτζάκης Αντώνης, η Πετρίδου Ανδρεάνα και η Γεϊτσίδου Αναστασία δοκιμάζουν μια περιπλάνηση σε ένα πλούσιο πεδίο στοχασμών και προβληματισμών.

Πιο συγκεκριμένα, ο Αντώνης επιχειρεί ένα σχολιασμό πάνω στη θέση του ψυχοθεραπευτή μέσα στη θεραπευτική σχέση σήμερα: τις όψεις που μπορεί να πάρει ένας θεραπευτής όταν αναγνωρίζει στον εαυτό του το ρόλο ενός οικείου ξένου και πώς αυτές μπορεί να σχετίζονται με την εγγύτητα ως μέρος της διαδικασίας και της σχέσης.

Η Ανδρεάνα, με βάση την επαγγελματική της καθημερινότητα σε σπίτια ασυνόδευτων εφήβων προσφύγων/μεταναστών, αναστοχάζεται πάνω σε ένα πιο «ανθρωπολογικό μαζί» και στη σημασία που μπορεί να έχει για τη δουλειά του θεραπευτή η συμμετοχική παρατήρηση, αλλά και η θέση του ως μάρτυρα δίπλα σε ανθρώπους με δύσκολες εμπειρίες ζωής. Επίσης, μέσα από το κείμενό της, εκφράζει την ανησυχία της για το πόσο επίκαιρη είναι η ανάγκη για μια πιο οικολογική, συστημική ματιά όταν η πανδημία έρχεται να επαναπροσδιορίσει τόσα πολλά στις ζωές μας.

Τέλος, η Αναστασία, έχοντας άμεση εμπειρία από τη δουλειά με τις COVID-19 συνθήκες, γράφει για το κοντά και το μακριά στη διαδικασία της ψυχολογικής υποστήριξης. Δουλεύοντας για πρώτη φορά με online συνεδρίες αλλά και συμμετέχοντας στην τηλεφωνική στήριξη που διαμορφώθηκε για την εν λόγω κρίση, προβληματίζεται για την αβεβαιότητα, με την οποία έρχεται αντιμέτωπος ο θεραπευτής (και όχι μόνο) σήμερα. Καταλήγει στο ότι ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες που φέρουν πρωτοφανείς αποστάσεις, μια πιο ανθρωπολογική ματιά, με τον αντίστοιχο σεβασμό απέναντι στον άλλο και με μια διάθεση περιπλάνησης σε νέα νοήματα και κουλτούρες ύπαρξης, μπορεί να συνεισφέρει σημαντικά σε ένα πιο θεραπευτικό «κοντά».