Published: Ολτώβριος 2026

Λέξεις-κλειδιά:
Lorenzo Atti, Cronen & Pearce, Μικροαλλαγή· Χρονιότητα· Ακινησία· Συστημική-σχεσιακή ψυχοθεραπεία· Αφηγηματικές πρακτικές· Συντονισμένη Διαχείριση του Νοήματος· Αυτενέργεια.

Lorenzo Atti

Ο Lorenzo Atti είναι Ιταλός ψυχολόγος και ψυχοθεραπευτής, με εκπαίδευση στη συστημική-σχεσιακή και τη διαλογική προσέγγιση, καθώς και στην προσέγγιση του κοινωνικού κονστρουξιονισμού, στο Centro Bolognese di Terapia Familiare.

Εργάζεται ιδιωτικά και από το 2020 συνεργάζεται με την Insieme a Noi ODV, μια εθελοντική οργάνωση αφιερωμένη στην κοινωνική ένταξη και την ψυχική υγεία, της οποίας είναι συντονιστής από το 2024.

Το επαγγελματικό του έργο περιλαμβάνει ατομική και οικογενειακή ψυχοθεραπεία, ψυχολογική υποστήριξη σε μέλη οικογενειών που αναλαμβάνουν ρόλο φροντιστή, καθώς και την ανάπτυξη παρεμβάσεων στην κοινότητα. Παρέχει επίσης εποπτεία σε διεπιστημονικές ομάδες που εργάζονται σε δομές ημερήσιας φροντίδας και διαμονής για άτομα με αναπηρία. Στα ενδιαφέροντά του περιλαμβάνονται η συστημική πρακτική στην κοινότητα, οι σχεσιακές διεργασίες στη φροντίδα ψυχικής υγείας και ο ρόλος των μικρών αλλαγών στη διάνοιξη νέων δυνατοτήτων νοηματοδότησης και μετασχηματισμού σε πλαίσια που χαρακτηρίζονται από χρονιότητα.

Περίληψη

Το άρθρο διερευνά τη μικροαλλαγή ως θεραπευτική διαδικασία με ουσιαστική σημασία στο πλαίσιο χρόνιων καταστάσεων ψυχικής υγείας, αμφισβητώντας την αντίληψη της χρονιότητας ως αποκλειστικά ατομικού και διαγνωστικού φαινομένου. Αντλώντας από τη συστημική-σχεσιακή οπτική και τον κοινωνικό κονστρουξιονισμό, προσεγγίζει τη χρονιότητα ως μια σταθεροποιημένη σχεσιακή και αφηγηματική διαμόρφωση, η οποία διατηρείται μέσα από τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ ατόμων, οικογενειών, επαγγελματιών και θεσμών. Με αφετηρία το μοντέλο της Συντονισμένης Διαχείρισης του Νοήματος (CMM) των Pearce και Cronen και το αφηγηματικό πλαίσιο του Sluzki, το άρθρο εξετάζει πώς ανεπαίσθητες μετατοπίσεις στη γλώσσα, στις καθημερινές πράξεις και στη θέση που καταλαμβάνει το άτομο μέσα στις σχέσεις μπορούν να δημιουργήσουν νέα νοήματα και δυνατότητες αυτενέργειας. Μέσα από κλινικά παραδείγματα από κοινοτικές δομές του Τρίτου Τομέα και από την ιδιωτική ψυχοθεραπευτική πρακτική, αναδεικνύει πώς η αναγνώριση και η υποστήριξη αυτών των μικροαλλαγών μπορούν να αμφισβητήσουν κυρίαρχες αφηγήσεις ανικανότητας και να διευκολύνουν την ανάδυση εναλλακτικών θέσεων ταυτότητας. Αντί να εστιάζει αποκλειστικά σε θεαματικούς μετασχηματισμούς ή στη μείωση των συμπτωμάτων, η προτεινόμενη προσέγγιση δίνει έμφαση στη θεραπευτική δυναμική των μικρών διαφορών, οι οποίες μπορούν να ανοίξουν εκ νέου δυνατότητες συμμετοχής, αυτονομίας και αλλαγής μέσα σε φαινομενικά ακινητοποιημένα συστήματα.