Published: Οκτώβριος 2026

Λέξεις Κλειδιά:
Ανθρώπινες σχέσεις, Έρωτας και συντροφικότητα, Απομόνωση vs. Σύνδεση, Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, Σύγχρονα ερευνητικά δεδομένα, Τέχνη και Φιλοσοφία, Ψηφιακή οικειότητα, Αναλογικός κόσμος, Ψυχοθεραπευτική / Κλινική πράξη, Υπαρξιακό δράμα, Αναστοχασμός.

Παναγιώτα Παπαστερίου

Η Παναγιώτα Παπαστερίου είναι Ψυχολόγος (Lancaster University, UK) και Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια (Συστημικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης). Διαθέτει πολυετή κλινική και πεδίου εμπειρία, έχοντας εργαστεί επί σειρά ετών σε δομές απεξάρτησης (ΚΕΘΕΑ, 18 Άνω), στην ψυχοκοινωνική υποστήριξη προσφύγων ενηλίκων και εφήβων (ΜΚΟ “Αντιγόνη”), καθώς και σε πλαίσια πρόληψης και ευαισθητοποίησης γονέων και καθηγητών σε θέματα βίαιων/αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών εφήβων (Δίκτυο για τη Μη-Βίαιη Αντίσταση). Από το 2016 ιδιωτεύει, παρέχοντας ψυχοθεραπεία δια ζώσης και διαδικτυακά σε ενηλίκους, εφήβους, ζευγάρια και οικογένειες. Παράλληλα, είναι Επιστημονική Υπεύθυνη του Συμβουλευτικού Κέντρου του Mediterranean College Thessaloniki, όπου δραστηριοποιείται ως ψυχοθεραπεύτρια των φοιτητών και ως επόπτρια των μεταπτυχιακών φοιτητών ψυχολογίας. Ως επόπτρια και εκπαιδεύτρια στο παρόν συνεργάζεται με το Κέντρο Εφαρμοσμένης Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής, και στο παρελθόν, με το Συστημικό Ινστιτούτο Κύπρου. Έχει υπάρξει μέλος του Δ.Σ. της Συστημικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος (ΣΕΒΕ) όπου παραμένει ενεργό μέλος και είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Νόσου Alzheimer.

Περίληψη

Τι είναι αυτό που μας απομονώνει και τι είναι αυτό που μας συνδέει στις ανθρώπινες σχέσεις; Τι σημαίνει να αγαπάς και τι να ερωτεύεσαι; Στη σύγχρονη εποχή του θριάμβου της τεχνολογίας και της επιστήμης, της ταχύτητας, της Τεχνητής Νοημοσύνης και των Μέσων Μαζικής Δικτύωσης, έχουμε καταφέρει να βρούμε τις απαντήσεις μας; Αν ναι, μας πληρούν, μας καθοδηγούν πράγματι στις σχέσεις μας; Κι αν όχι, παλιότερα, στα χρόνια του αναλογικού κόσμου, οι άνθρωποι συνδέονταν πιο “αληθινά”, “πιο βαθιά”;

Η παρούσα ομιλία διαπραγματεύεται το θέμα των ανθρωπίνων σχέσεων και δη του έρωτα και της συντροφικότητας στην εποχή της κυριαρχίας των Socials, και αναστοχάζεται το πώς όλα αυτά μπορεί να επηρεάζουν την κλινική πράξη της ψυχοθεραπείας.