Published: March 2026

Keywords:
Alan Wade. Imelda McCarthy, αντίσταση, γλώσσα των επιπτώσεων, γλώσσα της ειρηνικής παθητικότητας, μη βίαιη αντίσταση, δράση.

Imelda McCarthy

Η Δρ Imelda McCarthy εργάζεται ως συστημική θεραπευτρια / επόπτρια στην Ανεξάρτητη Ιατρική. Διευκολύνει επίσης μια εβδομαδιαία ομάδα διαλογισμού Sangha της Πέμπτης Επαρχίας και Πνευματικής Κατεύθυνσης.

Το έργο της για την Πέμπτη Επαρχία έχει εκδοθεί και παρουσιαστεί διεθνώς σε περισσότερες από 20 χώρες και έχει μεταφραστεί σε 9 γλώσσες. Είναι μια από τους συνιδρυτές της Ιρλανδικής Εταιρείας Οικογενειακής Θεραπείας (Family Therapy Association of Ireland) και του πρώτου εκπαιδευτικού προγράμματος Οικογενειακής Θεραπείας στην Ιρλανδία. Είναι περήφανη που συμμετείχε στις συντακτικές επιτροπές μεγάλων διεθνών περιοδικών συστημικής θεραπείας στην Ιρλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ, την Ελλάδα και την Αυστραλία. Έχει επιμεληθεί δύο διεθνή βιβλία με την Carmel Flaskas και τον Jim Sheehan, το “Hope and Despair in Narrative and Family Therapy” (Ελπίδα και Απελπισία στην Αφηγηματική και Οικογενειακή Θεραπεία) (2007), και με την Gail Simon, το “Systemic Therapy as Transformative Practice” (Η Συστημική Θεραπεία ως Πρακτική Μεταμόρφωσης )(2017).

Η Imelda έχει αποσυρθεί μετά από 30 χρόνια διδασκαλίας στις Κοινωνικές Επιστήμες στο University College του Δουβλίνου, όπου είχε ξεκινήσει το πρώτο της διδακτορικό πρόγραμμα στις Οικογένειες και τις Συστημικές Θεραπείες.

Περίληψη

Μετά την προβολή του βίντεο των Allan Wade Imelda και McCarthy, η Imelda συζήτησε με το ακροατήριο ζωντανά μέσω Zoom.

Αυτό το βίντεο περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος αυτής της συζήτησης.

Η συζήτηση βασίζεται στην προσέγγιση του Alan Wade και τονίζει τη σημασία της πράξης, της αντίστασης και της υποκειμενικής agency, αντί της παθητικότητας, στις εμπειρίες κακοποίησης, τραύματος και καταπίεσης.

Υπογραμμίζεται ότι η γλώσσα που χρησιμοποιούμε διαμορφώνει την αξιοπρέπεια και το νόημα της εμπειρίας· ακόμη και η σιωπή ή η συμμόρφωση μπορούν να αποτελούν ενεργές και ευφυείς μορφές αυτοπροστασίας, όχι αδυναμία.

Η ατομική οδύνη συνδέεται με ευρύτερα κοινωνικά και πολιτικά πλαίσια, όπως η αστυνόμευση, η πατριαρχία, ο νεοφιλελευθερισμός, η πορνογραφικοποίηση της κοινωνίας και η κανονικοποίηση της βίας από τα ΜΜΕ.

Τονίζεται η ανάγκη για συνεχή εκπαίδευση θεσμών και φορέων, η φεμινιστική εγρήγορση όλων των φύλων και προσεκτικές πρακτικές που δεν επανατραυματίζουν.

Τέλος, με αναφορά στον Prigogine, προτείνεται η δημιουργία “μικρών νησίδων συνοχής”, με τον Μετάλογο να χαρακτηρίζεται από την Imelda ως ένας τέτοιος χώρος διαλόγου, πολυφωνίας και ηθικής αντίστασης απέναντι στον κατακερματισμό και τον αυταρχισμό.