Published: Οκτώβριος 2025

Λέξεις κλειδιά:
Δικαιοσύνη, Ευθύνη, Συλλογική δράση, Εμπιστοσύνη, Προσωπική ευθύνη, Αδράνεια – Παραίτηση, Κοινωνική εγρήγορση, Τραγωδία των Τεμπών, Συστημική αλλαγή, Ελπίδα – Απογοήτευση, Αλλαγή, Ενεργή μειοψηφία, Συνειδητοποίηση, Σύνδεση, Συνομιλία, Αντίσταση, Πράξη, Θεραπευτές και κοινωνία.

Ευφροσύνη Μουρελή

Ψυχίατρος, Αναλύτρια Ομάδας, Οικογενειακή Θεραπεύτρια

efros@otenet.gr

Περίληψη

Η συζήτηση που ακολούθησε την ομιλία της κ. Μουρελή εξελίχθηκε σε έναν ζωντανό, πολυφωνικό διάλογο γύρω από το ζήτημα της δικαιοσύνης, της ευθύνης και της συλλογικής δράσης. Οι συμμετέχοντες προβληματίστηκαν πάνω στο αν υπάρχει πια κάποιος ή κάτι που να εμπιστευόμαστε, πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι δεν υπηρετεί άλλα συμφέροντα, και κυρίως από πού ζητάμε τη δικαιοσύνη — από τους θεσμούς ή από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Μέσα από τις παρεμβάσεις αναδείχθηκαν αντιλήψεις για την προσωπική ευθύνη απέναντι στην αδράνεια και την «καταθλιπτική παραίτηση», αλλά και για τη συλλογική ανάγκη συνάντησης, συνομιλίας και αντίστασης. Η τραγωδία των Τεμπών αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τη συζήτηση γύρω από τη δικαιοσύνη, όχι μόνο ως τιμωρία αλλά ως συστημική αλλαγή και κοινωνική εγρήγορση.

Η κ. Μουρελή τόνισε την ανάγκη η σκέψη να οδηγεί σε πράξη και νέες ιδέες που θα γεννούν νέες πρακτικές, επισημαίνοντας ότι οι θεραπευτές δεν πρέπει να μένουν μόνο μέσα στα πλαίσια της θεραπείας, αλλά να βγουν «έξω», στον κόσμο, συμμετέχοντας ενεργά στις κοινωνικές διεργασίες.

Οι τοποθετήσεις των συμμετεχόντων ανέδειξαν την ένταση ανάμεσα στην ελπίδα και την απογοήτευση, στη συλλογική και την ατομική ευθύνη, στη θεσμική και την ανθρώπινη δικαιοσύνη. Κοινό νήμα όλων αποτέλεσε η πίστη πως η αλλαγή, όσο μικρή κι αν ξεκινά, μπορεί να γεννηθεί από την ενεργή μειοψηφία, από τη συνεχή συνομιλία, τη συνειδητοποίηση και τη σύνδεση των ανθρώπων.