Published: Οκτώβριος 2024

Λέξεις Κλειδιά:
Ψυχική Ανθεκτικότητα, Ψυχικά Αποθέματα, Συστημική Καταξιωτική Θεωρία, Ψυχοκοινωνικές Παρεμβάσεις, Σχολική Κοινότητα, Εκπαιδευτικοί, Μαθήτριες, Μαθητές

Μαντώ Λιώνη

Η Μαντώ Λιώνη είναι Αναπτυξιακή Ψυχολόγος (MSc.) και Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια. Έχει εργαστεί σε ποικίλα πλαίσια ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, παρέχοντας υπηρεσίες τόσο σε παιδιά και εφήβους όσο και σε ενήλικο πληθυσμό. Η δραστηριότητά της στις σχολικές κοινότητες επικεντρώνεται στην πρόληψη, την παρέμβαση στην κρίση, την ανάδειξη δυνάμεων, την ενίσχυση των δεσμών και τη διασύνδεση με την τοπική κοινωνία. Έχει ειδικευτεί στη Σεξουαλική Διαπαιδαγώγηση Παιδιών και Εφήβων, καθώς και στην Ειδική Αγωγή. Βλέπει τον άνθρωπο ως συμμετέχοντα σε ένα πλέγμα σχέσεων και αλληλοεπιδράσεων, γεμάτο αποθέματα και δυνάμεις, ικανό να διαμορφώσει στο σήμερα ένα λειτουργικό και απολαυστικό σχετίζεσθαι. Αγαπάει τα βιβλία, τα ζώα, τις πεζοπορίες, τη σοκολάτα και τη θάλασσα.

Χαρισοπούλου Σοφία

Η Χαρισοπούλου Σοφία είναι Κλινική Ψυχολόγος Παιδιού και Εφήβου (MSc, MEd) και Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια. Έπειτα από τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Πανεπιστήμιο Ουτρέχτης στην Ολλανδία και την πρακτική της Άσκηση στο Διεθνές Σχολείο της Χάγης, επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου εργάστηκε σε δομές ευάλωτων παιδιών και εφήβων, σε ακριτικά νησιά της Ελλάδας, προσπαθώντας να τους βοηθήσει να ενεργοποιήσουν τα δικά τους αποθέματα. Στη συνέχεια, το επαγγελματικό μονοπάτι της την οδήγησε να ασχοληθεί με εφήβους και ενηλίκους που κάνουν χρήση νόμιμων και παράνομων ουσιών βοηθώντας τους να ανακαλύψουν, ξανά, τα πιο φωτεινά μονοπάτια της ζωής τους. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται σε σχολεία στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ασχολείται με την προαγωγή της ψυχικής υγείας και την ψυχοεκπαίδευση σε μαθητικούς πληθυσμούς (παιδιά, εφήβους/ες, τις οικογένειές τους και εκπαιδευτικούς) εστιάζοντας σε θέματα που αφορούν τη σχολική κοινότητα όπως η διαχείριση συγκρούσεων, η λειτουργική έκφραση θυμού, η αντιμετώπιση του μη λειτουργικού στρες και το πένθος.

Περίληψη

Ζούμε σε μία μεταβατική περίοδο, μια περίοδο αλλαγών, μετακινήσεων και πολλών αναταράξεων σε ενδοατομικό αλλά και σε σχεσιακό και πλαισιακό επίπεδο. Μέσα σε αυτές τις αναταράξεις ακούγεται με έντονη ηχώ η λέξη “κρίση”. Κρίση οικονομίας, κρίση οικογένειας, κρίση αξιών, κρίση αυτοπροσδιορισμού. Σε περιόδους κρίσης η στροφή προς τα αποθέματα φαίνεται να είναι πιο σημαντική από ποτέ άλλοτε. Πώς, λοιπόν, θα γίνει αυτό; Ξεκινώντας από τα εκκοκκιστήρια της κοινωνίας, τα σχολεία. Τα σχολεία, μέσα σε όλο αυτό το κλίμα των έντονων αλλαγών έχουν μία μοναδική δυνατότητα να καλλιεργούν αποθέματα, προκειμένου κάθε μέλος τους, είτε είναι εκπαιδευτικός είτε μαθητής/ρια, να βρίσκει τη δύναμη να συνεχίζει. Ως απόθεμα μπορεί να οριστεί μια ποσότητα αγαθών που έχει φυλαχτεί για μελλοντική χρήση. Δυνάμεις, σωματικές ή ψυχικές, που έχει ακόμη κάποιος, -α, -ο, ώστε να συνεχίσει μια επίπονη προσπάθεια. Πόσο γεμάτα είναι τα δοχεία ψυχικών αποθεμάτων των εκπαιδευτικών; Ποιες δράσεις μπορούν να συμβάλλουν στην ενίσχυση των αποθεμάτων των μαθητών; Αφηγήσεις, δράσεις και διάλογοι, μέσα από τα μάτια δύο Ψυχολόγων της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Μια πρόσκληση σε μετακίνηση, μια πρόσκληση για αγκάλιασμα των δυνάμεων των μελών της σχολικής κοινότητας και για μοίρασμα ιδεών και δράσεων, οι οποίες μπορούν να μεταλαμπαδευτούν και να υλοποιηθούν από κάθε επαγγελματία που έχει ανάγκη να αναζητήσει τα δικά του αποθέματα και τα αποθέματα των μαθητών/ριών του.