Δημοσιεύτηκε: Δεκέμβριος 2021, Τεύχος 40


Λέξεις Κλειδιά:
Δίκτυα, Κινήματα, Συγκινήσεις, Ελληνικό Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές, Humberto Maturana.

Ελληνικό Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές

Λίγα λόγια για εμάς

Μετά από μια σειρά επισκέψεων των Jaqui Dillon, Peter Bullimore, Cate Crawford, Tori Reeve και Linda Whiting, κατά την οποία παρουσιάστηκαν εναλλακτικές προσεγγίσεις πάνω στις φωνές και την παράνοια, το ελληνικό Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές ιδρύθηκε το 2010. Αντιπροσωπεύει μια συνεργασία μεταξύ ατόμων που ακούν φωνές ή έχουν άλλες ακραίες ή ασυνήθιστες εμπειρίες, επαγγελματίες και συμμάχους μέσα στην κοινότητα, που, όλοι μαζί, εργάζονται για να αλλάξουν τις υποθέσεις που γίνονται για αυτά τα φαινόμενα και να δημιουργήσουν ευκαιρίες υποστήριξης, μάθησης και θεραπείας για ανθρώπους σε όλη τη χώρα. Όλο αυτό όμως είναι κάτι περισσότερο από συνεργασία. Είναι ένα ζωντανό σύστημα που στοχεύει στην παραγωγή νοήματος και επομένως της ζωής. Και κάπως έτσι ξεκίνησε.. αναζητώντας νόημα: από την αναζήτηση του νοήματος που προέρχεται από τη θλίψη, την αυτογνωσία και τη ριζοσπαστική στάση μιας νεαρής γυναίκας, της Μαριάννας Κεφαλληνού, η οποία συνάντησε ένα δημιουργικό, επαναστάτη, ανοιχτόμυαλο πρόσωπο Peter Bullimore. Και η σπίθα ήταν εκεί. Στην ιστορία μας αυτή ήταν η στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης. Νοιάξιμο και όνειρα ... Κι έπειτα μπήκαν οι άνθρωποι που ακούνε φωνές στις συναντήσεις, ήρθαν μερικοί επαγγελματίες, μέλη της οικογένειας, φοιτητές και φοιτήτριες, άτομα που προέρχονταν από μια κοινότητα που δέχτηκε βίαιη επίθεση από νεοφιλελεύθερες πολιτικές που στοχεύουν στην καταστροφή της κοινότητας. Αυτή λοιπόν η συνάντηση αποδείχθηκε κάτι περισσότερο από ένα δίκτυο ανθρώπων. Αποδείχθηκε μια χώρα ονείρων, ένα κίνημα που στοχεύει να κρατήσει τους ανθρώπους συνδεδεμένους.

Περισσότερα για εμάς στο www.hearingvoices.gr

Περίληψη

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες

εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι

για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·

κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν

ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας —

σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

Κ.Π. Καβάφης (1904)

Ο Maturana έλεγε πως η αγάπη ως «θεμελιώδης συγκίνηση στη συγκρότηση της ιστορίας της ανθρωπότητας» διευρύνει την ικανότητά μας να στοχαζόμαστε, μας δείχνει ότι υπάρχουν επιλογές, γίνεται η βάση για ν’ αρχίσουμε ν’ αναρρώνουμε, μας θεραπεύει, εντέλει. Εντός του ελληνικού δικτύου «Ακούγοντας φωνές» αναστοχαστήκαμε πάνω στη θεμελιώδη αυτή συγκίνηση και σύνδεση, και η σημερινή παρουσίαση φιλοδοξεί να αποτελέσει την κατάληξη αυτής της αναστοχαστικής διεργασίας. Να δείξει, δηλαδή, με ποιον τρόπο οι όροι «συνεξέλιξη», «κοινότητες μάθησης και πρακτικής», «συνεταιριστική συνεργασία για την ανάπτυξη κοινών στόχων», «αλληλεγγύη», «ανάπτυξη του προσωπικού δυναμικού» και «δίκτυα μάθησης» βρίσκονται στον πυρήνα της κουλτούρας του Δικτύου και ως κινήματος. Ακόμα δεν ξέρουμε πού θα φτάσουμε. Ξέρουμε όμως ότι κάθε ερώτημα δημιουργεί κίνηση και συγκίνηση. Τι ανατάσσει το πνεύμα; Ποιος μιλάει μέσα από ένα πρόσωπο; Ποιες φωνές αξιοποιούνται; Πώς οι φωνές διδάσκουν; Πώς αξιοποιούνται, κατά το δυνατόν, όλες οι φωνές; Πώς συνδέονται οι φωνές αυτές με άλλες; Κάποια ερωτήματα θα μείνουν ανείπωτα όπως οι «ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας». Ξέρουμε πως «η κοινότητα είναι ένα εν δυνάμει σχολείο, μια συλλογικότητα που διδάσκει, δείχνει, διαμορφώνει, και μέσα και μαζί με αυτήν ο άνθρωπος μαθαίνει και, με τη σειρά του, διδάσκει». Ξέρουμε επίσης πως «ακόμα και μέσα σε μια αναδυόμενη κοινωνία ελέγχου υπάρχει μια δυναμική που μας βοηθάει να ανταπεξέλθουμε στο φόβο της απομόνωσης, της καταστολής, των απαγορεύσεων». Ξέρουμε, τέλος, πως η αγάπη της Sandra Escher μιλάει ακόμα στα όνειρά μας. Κι όλα αυτά τα ξέρουμε, γιατί είμαστε μέλη κοινότητας.